Opracowała Sylwia Makuch klasa 2P

Kościół św. Anny w Bobinie

Neogotycka świątynia, konsekrowana w 1869 roku, jest dziełem architekta krakowskiego Filipa Pokutyńskiego. Kościół ufundował hrabia Alfred Łoś, ówczesny właściciel majątku Bobin. Uwagę odwiedzających przyciąga wystrój kościoła i jego bogata polichromia wykonana ok.1950 roku. Jej autorem jest malarz Adam Stalony Dobrzyński.
Centralne miejsce w świątyni zajmuje barokowy ołtarz pochodzący z XVII w. Na jego zasuwie znajdują się obrazy przedstawiające patronkę parafii św. Annę i jej córkę Najświętszą Maryję Pannę. W kaplicy północnej znajduje się XVIII wieczny ołtarz z rzeźbami świętych: Dominika i Róży z Limy. W jego centrum unikatowy, piękny XVII wieczny obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem adorowanej przez dwóch świętych biskupów. Zachowała się także marmurowa chrzcielnica z drewnianą zasuwą.
W kaplicy południowej umieszczono ołtarz z rzeźbami św. Judy Tadeusza i Jana Chrzciciela. W centrum znajduje się ołtarz przedstawiający św. Wincentego Ferariusza, datowany na drugą połowę XVII lub początek XVIII wieku. Co roku podejmowane są prace odnawiania zabytku. Zmieniono dach, osuszono mury, odnowiono dwa ołtarze boczne. Około trzydzieści lat temu odnowiono malowidła ścienne. Stan kościoła na dzień dzisiejszy jest bardzo dobry.

Park Dworski w Bobinie

W Bobinie znajduje się park dworski założony w XVIII wieku. Park stanowi wydłużony prostokąt z płaskim terenem w połowie długości, gdzie postawiony był dwór. Na wschodnim końcu parku znajduje się staw z otwarciem na daleki krajobraz łęgowy doliny rzeki. Park ozdobny w Bobinie, związany z dawną siedzibą dworską, zachował czytelny układ kompozycyjny i drzewostanu o wartościach dendrologicznych. Na terenie parku między innymi rosną trzy drzewa uznane za pomniki przyrody tj. dwa wiązy szypułkowe oraz miłorząb dwuklapowy.

Zwyczaje

Trzech Króli

2 LUTEGO- MATKI BOSKIEJ GROMNICZNEJ

Od niepamiętnych czasów nasi pradziadowie udawali się w tym dniu do kościoła, niosąc w ręku gromnicę przybraną w niebieską wstążkę i kwiaty. Każda gospodyni starała się donieść zapalony płomień do domu. Płomieniem tym zaznaczano na futrynie drzwi znak krzyża, miał on oznaczać pokój i zgodę w domu.
Gromnice te daje się do dłoni osobom opuszczającym ten świat, by Matka Boża była przy nich aż do ostatniego tchnienia i zapewniła im szczęśliwą wieczność. Światło gromnicy w wielu domach plonie w czasie wyładowań elektrycznych, a ich mieszkańcy wierzą, że Matka Boża ustrzeże ich od wszelkiego zła.

WIGILIA BOŻEGO NARODZENIA

Tradycją stało się odwiedzanie sąsiednich domów wczesnym rankiem. Jeśli jako pierwszy przyjdzie do domu chłop to przyniesie domowi i jego mieszkańcom szczęście. Jeśli dom odwiedzi baba- wówczas będzie to rok nieszczęść.
Utrzymuje się też piękny zwyczaj łamania się opłatkiem czy wkładanie sianka pod obrus. Po złożeniu sobie życzeń, rodzina zasiada do uroczystej wigilijnej kolacji. Późnym wieczorem w kościele odbywa się pasterka.

TŁUSTY CZWARTEK

W ostatni czwartek karnawału obchodzimy tzw. tłusty czwartek, jest to dzień, w którym dawniej i dziś jemy dużo i tłusto. Smażymy pączki, faworki i odwiedzamy lub zapraszamy gości. Karnawał kończy się ostatkami, są to ostatnie dni przed czterdziestodniowym postem.

BOŻE CIAŁO

Uroczystości ku czci Najświętszego Sakramentu, czyli Boże Ciało, obchodzone są w drugi czwartek po Zielonych Świątkach i trwają przez całą oktawę.
Jest to dzień, który zachował wszystkie dawne obyczaje. Przygotowujemy wówczas cztery ołtarze i uroczystą procesją wszyscy wszyscy zebrani wraz z kapłanem wędrują ze śpiewem i modlitwą do wszystkich ołtarzy. W tej uroczystości biorą licznie udział dzieci w strojach krakowskich lub pierwszokomunijnych. Sypią kwiaty, niosą poduszki w pełnej paradzie.

ZWYCZAJE WESELNE

Przetrwałym do dziś zwyczajem weselnym jest tzw. plecenie korony. W przeddzień wesela znajomi pana młodego wiją koronę z gałęzi choiny. Koronę taką przywiesza się na drzwiach domu pani młodej i pana młodego. Druhny dekorują ją kwiatami.
Ciekawym zwyczajem weselnym są również tzw. "oczepiny" Zabawy oczepinowe to nieodzowny element każdego wesela.
Panny bawiące się na weselu nie mogą się doczekać, aż wybije północ i będą mogły łapać welon panny młodej. Zabawa oczepinowa powinna rozpocząć się od rzucenia przez pannę młodą welonu do tańczących wokół niej panien. Tej dziewczynie, która złapie welon wróży się najszybsze zamążpójście. W ten sam sposób pan młody rzuca w stronę kawalerów musznik lub krawat. Ten, który złapie będzie nowym "młodym" na weselu.
Zgodnie z tradycją "nowa młoda para" powinna razem zatańczyć, a na specjalne życzenie gości wołających: "gorzko, gorzko" również pocałować się.
Zamiast welonu panna młoda może rzucić, np. stroik, bukiet lub kapelusz. Inny wariant zabawy to schowanie ozdoby z włosów panny młodej, np. stroika, pod krzesłem, w klapie marynarki wodzireja, lub w bukiecie kwiatów na weselnym stole. Wcześniej należy poprosić wszystkie panny, aby na chwilę opuściły salę zabaw. W trakcie, kiedy panny szukają przypinki, pozostali goście mogą wspólnie śpiewać, aby uniknąć podpowiadania.
Również wybór nowego pana młodego może być o wiele ciekawszy. Wszyscy kawalerowie powinni stanąć w kole. Pan młody z zawiązanymi oczami podaje jednemu z nich swoją muszkę. Mucha jest podawana kolejnym panom tyle razy, ile wynosi suma wieku państwa młodych. Ten, na którego wypada ostatnia liczba wygrywa.

ZADUSZKI

Dzień 2 listopada poświęcony jest zmarłym których dusze mogą być zbawione dzięki jałmużnie i modlitwom. W uroczystościach Wszystkich Świętych, zgodnie z rytuałem kościelnym, wierni uczestniczą we mszy, idą na cmentarz, gdzie zapalają znicze na mogiłach, a w kościele opłacają "wypominki".

TRADYCJE- charakterystyczne elementy zdobnictwa

Tradycją stało się ubieranie małych dziewczynek w strój krakowski podczas uroczystości takich jak Boże Ciało. Strój ten jest bardzo charakterystyczny. Spódnice o żywych kolorach- zielone, szafirowe, białe- w kwieciste wzory .Z przodu biały, aplikowany fartuszek. Bluzka musi być biała o szerokich rękawach. Aksamitne gorsety bogato wyszywane są koralikami i cekinami. Z tyłu- na ramionach gorsetu zazwyczaj przypinane są różnobarwne wstęgi. Całość zdobi kwiecisty wianuszek i kolorowe korale.

TRADYCYJNE UMIEJĘTNOŚCI I ZAJĘCIA LUDNOŚCI

Mieszkańcami Bobina są głównie rolnicy. Ludzie zajmują się tutaj przede wszystkim hodowlą trzody chlewnej, uprawą tytoniu, uprawą warzyw, kukurydzy oraz zbóż.